koca yalan "insan olmak"!: Ekim 2011

gelmiş ,gidiyorum bu dünyadan

kim bilir nereye,hangi fasıldan,

seni tanımak, seni yaşamak nasipmiş,

sevgilim hediyesin yaratandan…

dedem!

Evlendiği ilk gün akında mi?
Peki ilk cocugunun doğduğu gün?
Ilk yakininin ölümünü hatırlıyor mu?
Ya da babasini kaybedişini!
Istanbul bogazinin güzelliğini umursamiyor simdi!
Ne de bir vadide rengarenk cicekleri!
Yatagi yogun bakımda açılmıyor gözleri...
Kulağında kalp cihazının kesik igrenc sesi...
Yüreğimin köse tasi,
Dedem ölüyor simdi...

Çok kişiyi yedirdi,
Çok kişiyi sevindirdi,
Yanlışları vardı elbette,
Tıpkı benim gibi.
Yalnız bunlar şimdi yanında,
Dedem ölüyor şimdi.

Perdeyi çekince bir metre kare,
Burası tıpkı mezar,
Çocukların nerede,
O iğrenç kesik ses bu,
Gelen ise hemşire.
Geliyoruz merak etme,
Canım dedem nerede?!

Sol eliyle sımsıkı kavradı, sıktı elimi.
Tutmayan elinin gücü de mi bu elindeydi,
Oynamıyor bak dedi, sağ yanını gösterip,
Ağlamaya başladı koca dev,
Mavi gözlerinden akan yaşı giyleyip.
Git dedi artık, yorulma burada,
Ne olur kalsaydım daha,başucunda bekleyip!

Çok güzel günler gördü,
Çok kötü günleri de...
Evladını kaybetti,
Acıdı ciğeri de...
Uç dört gün kalacaksın dedim,
Sonra dogru bizim eve,
Olur dedi güçsüzce,
Dayanamadı gitti,
Dedem simdi makberde...